Desktop Versie
 
 
Reisverslagen

 


Dag 1 »

Het gaat vandaag beginnen.
Om 19:15 uur vliegen we naar Peru om daar met crossmotoren dwars door het land te gaan toeren.
Ben benieuwd wat het wordt en houdt jullie op de hoogte.
Gisteren op tijd op de luchthaven Schiphol en meteen in de rij voor de incheckbalie gaan staan,
Gelukkig maar. De Franse luchtverkeersleiding staakte waardoor wij als groep direct konden inchecken op de vlucht van eerder die middag. Wat uiteindelijk ons geluk bleek te zijn met de aansluiting in Madrid naar Lima toe. Ons originele toestel bleek later 5 uur vertraging gehad te hebben.
Na een Lange vlucht enigszins kreupel in Arequipa aangekomen, waar we de motoren gezien hebben en daarna de stad zijn ingegaan om wat te eten en alvast wat van de sfeer te proeven. Erg vriendelijke mensen, enigszins terughoudend en zeer kleurrijk. Terwijl wij op het dakterras bij de grote kathedraal zaten te eten zaten drie gieren toe te kijken of ze van ons nog wat zouden krijgen, Heel apart.
Dadelijk nog even de stad in en misschien morgen of vanavond nog wat meer.
Groetjes John.

 

 

 

Dag 2 »

Ben ik weer.
Het is nu inmiddels 07:00uur hier in Arequipa. De meeste van mijn reisgenoten slapen nog of zijn zich aan het opfrissen. De mensen die op dit godonchristelijk moment van de dag al spreek hebben ook last van de omschakeling naar de tijd van hier (7 uur later) en waren dus ook op tijd op. Vandaag is het eerste ritje van Arequipa naar Camana. Via wat omweggetjes echt een inrijdagje door van god verlaten woestijngebied. Ik zou graag de foto´s die ik maak er direct bij zetten maar dat gaat helaas niet omdat ik geen programma bij de hand heb om de foto´s te verkleinen (als iemand nog een tip daarvoor heeft hoor ik die graag, want met foto´s is het net even leuker. Bij mij is alles ingepakt. Dadelijk ontbijten, omkleden naar motorpak en rijden maar.
Later weer meer.

 


Dag 3 »

Van Arequipa naar Camana gereden Via een hobbelig weggetje de stad uit en direct via de bergen de Panamericana (Pan american Highway)op.
Nou ja Highway, meer dan een gemiddelde Nederlandse provinciale weg is het niet. Na de eerste tunnel in de bergen komen we echt de woestijn in. Een geweldige omgeving. Ik had niet verwacht dat leegte zo mooi kon zijn. Rond het middaguur gestopt bij een wegrestaurantje waar wij enpanadas con carne (vlees) of con queche (kaas). Lekker hapje, weggespoeld met een plaatselijke drinkyochurt. Na een tijdje op het woeste hoogplateau gereden te hebben, krijgen we de afdaling naar de Pacific. Heerlijk stuurweggetje met een overweldigend uitzicht. Het hondaatje 400 snort lekker. Harder dan 135 loopt ie echt niet maar dat wil je en kun je vaak ook niet.
Bij aankomst in Camana motoren afgetankt en daarna het hotel opgezocht, opfrissen en de "stad"in om wat te gaan eten bij een plaatselijke chinees. Een beetje apart smaakje maar wel lekker.135 soles,- om met 14 personen te eten en drinken. Moe maar voldaan naar bed.




Dag 4 »

Van Camana over de Panamericana naar Nasca.
Op tijd vertrokken voor een ritje van ruim 400km. Wordt een lange zit.
Weer een echte woestijnrit. Het zand waait over de weg heen. Muziek van Enio moricone en Robert Miles klinkt vanuit mijn oordopjes in mijn oren. Dit is echt intens genieten. Rond het middaguur een restaurantje aan het strand opgezocht. Wat doe je dan, Direct met die motor het strand op. Leuk man hier lijkt gewoon nog alles te mogen. 1 man graaft de motor kompleet in (durfde geen gas te geven) voor de anderen ging het wel lekker. Echt ploegen door het losse zand op pirelli all-roadbandjes.
In het restaurantje werden wij getrakteerd op lokale visgerechten. Vers uit zee. Ik wist niet dat vis zo lekker kon zijn. In Nederland moet ik er niks van weten.
Maar hier geweldig....... Zelfs de rauwe vis smaakt geweldig.
Dan door naar Nasca. Het waait hard. Nog altijd links en rechts zandduinen en op sommige plaatsen zijn bulldozers bezig met de weg zandvrij te maken heel apart.
10 Km voor Nasca gaan we van de weg af om off-road door het mulle zand naar een mummiebegraafplaats te gaan. Dit wordt echt spelen 14 km los zand. schitterend. De mummies zelf heb je na twee - drie wel gezien. Maar de weg vergoed veel.




Dag 5 »

Vandaag in Nasca, de Nasca lijnen gaan bezichtigen. Met 11 man de lucht in. Bijna iedereen kotsmisselijk. Wel mooi om eens die lijnen uit vroeger tijden gezien te hebben.


Voor de rest van de dag is het rustdag. Even de mail bijwerken, de foto's overzetten en wat bij het zwembad hangen. Ook lekker.


Dag 6»

Vandaag dag 6, gaat het echte werk beginnen. Ik popel van verlangen. De rit gaat van Nasca via Ica naar Paracas. Het eerste stuk naar Ica gaat weer over de panamericana. Als we Nasca ver achter ons hebben gelaten wordt de weg recht en kun je kilometers vooruit kijken. De tegemoetkomende trucks hangen schuin tegen de wind in en ik verwacht er elk moment een te zien omslaan. Daar waar de weg in de horizon verdwijnt zie je luchtspiegelingen. Ik stop even in de midle of nowhere.


Kijk om mij heen en neem het schitterende schouwspel van leegte in mij op. Rechts van mij doemen de contouren van de uitlopers van de Andes op. Links van mij zie ik de zandduinen van de Atacama/Ica woestijn. En voor mij die eindeloze weg. Uiteindelijk komt Lars als bezemwagen aanrijden en we tuffen samen verder. In Ica aangekomen is het een drukte van jewelste. Strohutjes en niet afgebouwde woningen wisselen elkaar af. Na Ica wordt gestopt en afgetankt.
Instructies worden gegeven en we gaan nu echt de woestijn in, de pistes op.






Na een paar kilometer besluit ik de camera van mijn stuur te verwijderen. Enkele filmpjes zijn gemaakt en ik wil niet dat de camera kapot rammelt. Dus eraf ermee. Het ding wordt sowieso gezandstraald. Het zand kruipt echt overal in.


De eerste 10 kilometer zijn wasbord. Alles wordt door elkaar gerammeld. Tijdens de middag wordt de lunch genoten in de woestijn. Het wordt al knap heet. Veel drinken is het devies. Na de lunch gaan we het losse zand in. Lars niet voorbij rijden, niet te hard en alles heel houden. 1 motor is onderweg naar Ica al droog gelopen en heeft de zuiger kapot (einde oefening).
Nu echt de zandduinen in. Dat valt niet mee. Dit zand zuigt je als het ware vast. Het is een kwestie van drie stappen maken en er maar 1 vooruit komen. Zand en rots wisselen elkaar af. Het tempo ligt hoog en alles gaat goed. Plotseling vanuit het niets achter de zoveelste heuvel duikt de Pacific op. Prachtig. Vanuit al die leegte ineens water. We bezoeken even een vissersdorpje dat daar aan de Pacific ligt, een soort spookdorpje. We zien een hoop bootjes maar slecht 2 mensen en een agressieve hond. We worden steeds zelfverzekerder en af en toe wordt er gesprongen. Halverwege de 100km duinen en pistes doemt ineens een soort zoutpan/ondiep meertje op. Hier is de keuze er omheen of erdoor. Natuurlijk kies ik voor er doorheen. Ik zie uit als een varken als ik aan de andere kant kom. De ondergrond van dit meertje is een soort zwarte klei. Zuigt zich aan alles vast en glibbert als een gek. Na dit meertje hebben we het bijna gehad als de gids (Lars) ineens links af slaat en een heuvel op gaat. Wat je hier ziet slaat alles.

 



We staan boven aan een ongeveer 150 meter hoge steile helling en Lars duikt met zijn motor de afgrond in. Volgen dus maar. Dit is geweldig. Onderaan wordt omgedraaid en stuiven we weer omhoog eerst in 5 daarna 4 om uiteindelijk in 3 boven te komen.
Dit is echt een mooi toetje van de dag. Door naar het hotel waar we de aftankborrel gaan nuttigen. Tijdens de borrel komt Lars naar ons toe dat de volg jeep met chauffeur en mijn zus vermist worden. Contact via telefoon, radio en portofoon werkt niet. Dat wordt dus met een paar man terug rijden en zoeken. Met drie man gaan we op pad. Richting punt waar we de auto het laatst hebben gezien. Onderweg komen we een paar Peruanen in een auto tegen die heftig gebaren dat er iets gebeurt is. Het enige dat ik eruit kan opmaken is dat ze erg geagiteerd zijn en ze hebben het over salto enz. Het tempo wordt hoger en uiteindelijk zien we de auto tot in z'n assen in het zoutmeer staan. Knettervast in de klei. Een klein meisje en een kleine chauffeur krijgen die dus echt niet los geduwd. Met een paar man achter de auto lukt het uiteindelijk wel.
smeerpoets bij aankomst.

En gaan we opnieuw op weg naar het hotel. Daar is het nog een keer aftanken (pilsje) douchen en lekker uit gaan eten en slapen.


Dag 7 »

Zo vandaag, dag 7, opgestaan, ontbeten en op tijd aan de pier om een tochtje te maken naar Las Islas Balestas.
Oftewel poor man's Galapagos. Op deze eilandengroep zitten duizenden vogels, zeehonden en pinguïns. We varen twee uur heen en terug en bezichtigen de eilanden. Echt prachtig. Zo'n mooie dieren.



Daarna terug bij het hotel even een kop koffie en weer op de motor. Terug naar Ica en naar Huacachina. Waar zandduinen om het dorp heen liggen van zo'n 200 tot 300m hoog. Daar aangekomen nemen we eerst even een verfrissende duik en gaan daarna even de oase bezoeken. Echt zo'n oase zoals je die in oude woestijnfilms ziet. Om 17:00 uur worden we opgehaald met 10 persoons buggy’s voorzien van Amerikaanse V8 motoren en gaan wij de woestijn in en de hoge zandduinen op en af.



Een super rolercoasterrit. Op de top van een hoge zandduin wordt vaker gestopt om vervolgens te gaan sandboarden. Ook leuk maar toch niet zoals je gewend bent van het snowboarden. Als laatste tripje gaan we nog in een idioot tempo wat hoge duinen over en stoppen we boven op een duin om de zonsondergang af te wachten. Een mooi eind van een verder prachtige, enerverende dag.

Zoals het nu gaat een aanrader voor iedereen die eens wat anders wilt een een totaal onbekend gebied. Lars van Peru motors begeleidt, regelt deze reis en heeft zijn zaakjes goed voor elkaar. Op die manier kun je geheel onbezorgd genieten van zo'n reis.
Na de woestijntrip aftankend (pilsje of een Pisco sour), douchen en eten.
Morgen weer een nieuwe dag waarbij we terug gaan naar Nasca en daarna de hoogte in naar 3000m. Wel te rusten.
_________________
Even terugkomend op dag 7.
Eens van onze medereizigers is Floris. En Floris is voorzien van een enorme grijze baard. De Peruanen zelf hebben helemaal geen gezichtsbeharing. Terwijl wij door de oase van Huacachina liepen stond bij een verkoopstalletje een klein meisje. Die in Floris direct Papa Noël (de Kerstman)herkende. Floris gaat bij het meisje op zijn hurken zitten en het meisje komt bij hem staan,pakt zijn hand vast en begint haar hele verhaal aan Floris te vertellen (volgens mij om aan de Kerstman in ieder geval te vertellen dat ze braaf is geweest) Het was een heel mooi tafereeltje.


Pappa Noël


Dag 8 »


Van Huacachina naar Pucuio oftewel van 400 m Npp naar 3200m Npp
Eerst in de omgeving van Nasca de Aquaductos bezocht, een onderaards watergangenstelsel, dat door kinderen werd onderhouden, zandvrij werd gemaakt.

Daarna in Nasca nog een nieuwe motor opgehaald. De motor van Marcel was kapot gelopen en door de bergen in. Het eerste stuk is nog steeds erg woestijnachtig, dor en kaal. Nadat we de eerste pas hebben gehad, 3200m, wordt het bij de afdaling al wat groener. Ook zien we nu alpaca’s, picunia's en lama's Tijdens een stop op de pas steekt voor mij een herderinnetje in traditionele klederdracht over.

 

De draagzak vol stookhout en een lammetje voor de borst. Een mooier plaatje kun je haast niet bedenken. Ook van de kinderen kun je hier geweldige foto's maken . Een kind kreeg van ons een ballon en werd helemaal gek. Toe de ballon uiteindelijk kapot ging kreeg hij van Eduardo een afgedankte crossband, waar hij vervolgens uitzinnig mee ging spelen.



Bij aankomst in Puquio, wat een echt authentiek dorp/stadje is slaan de hoogte effecten wel een beetje toe. Ik merk dat ik wat slechter lucht krijg, de uitlaatgassen van de auto's en de houtvuurtjes op straat kan ik niet echt verdragen en er ontstaat een lichte hoofdpijndruk achter mijn ogen. Een aspirientje genomen en onder begeleiding van een hele hoop omgevingsgeluiden lekker het bed in gekropen.



Dag 9 »

Dag 9 van Puquio naar Abancay

Ik heb inmiddels een knetterende koppijn. Het is koud maar de omgeving is geweldig. De wegen lijken wel voorzien van cirquit asfalt.

We gaan eerst een hoogvlakte op waar een aantal meren liggen, waar ook flamingo's te zien zijn. Op die hoogvlakte is het geweldig koud en dat je er last hebt van hoofdpijn is ook niet zo verwonderlijk, je bevind je immers op 4500 meter.


De motoren trekken op die hoogte nog geen vette worst meer van een heet bord af. Als we van de hoogvlakte af komen wordt het steeds groener en vriendelijker qua kleur en temperatuur en laten we de woestijn voorlopig achter ons.
's avonds ben ik niet lekker en besluit op tijd naar bed te gaan.



Dag 10 »

Dag 10 van Abancay 2380m naar Cusco 3400m
's ochtends tijdens het omhoog rijden van de pas na Abancay gaat het mis. Ook ik moet er aan geloven en ben aan de diaree. Terwijl het buiten zo'n 25 graden is vind ik het prettiger om de binnenvoering terug in de jas te ritsen. Terwijl ik hier mee bezig ben stopt Eduardo met de volgauto en vertelt mij dat ik mij niet hoef te haasten omdat boven op de pas toch iedereen staat te fotograferen. Kennelijk duurde mijn bezigheden iets langer dan gepland want boven op de pashoogte (4500m) is iedereen al weg, maar ik begrijp wat hij bedoelt. Vanaf de pas heb je voor het eerst zicht op de besneeuwde toppen van de Andes.

Nu was ik in Europa al heel wat bergjes gewend, maar dit is toch van andere orde. Zo overweldigend. Snel wat foto's gemaakt en de afdaling begonnen.
Zoals gewoonlijk over race asfalt. Motorrijden hier is beslist geen straf.

Beneden in het dal een thee/koffie pauze gehouden en ook hier ren ik naar de WC. Ik loop inmiddels helemaal leeg en voel me slapper en slapper worden.
De mensen hier zijn erg aardig en veelkleurig. En de reis gaat verder naar beneden waar de weg uiteindelijk door een kloof gaat. Het ene uitzichtpunt is nog mooier dan het andere en ik kom soms in dubio te staan, wat doe ik foto's maken of lekker bochtjes pikken. Moeilijk moeilijk.
na de laatste stop bij het tolpoortje (tol is niet voor motoren) besluit ik om niet te wachten maar rustig door te rijden richting hotel met nog een laatste stop op een uitzichtpunt boven Cusco.


Cusco bij aankomst

Bij aankomst in het hotel wordt eerst een welkoms thee geserveerd. Mijn vurigste wens is alleen maar bed. en liefst zo snel mogelijk.
's nachts heb ik het intens koud, ben koortsig en ondanks thermo ondergoed, muts op, sokken aan en 2 extra lama dekens op bed krijg ik het niet warm. Deze rijdag had geen uur langer mogen duren, dan had ik de motor op de trailer gezet. En oog voor de omgeving is nu aardig gereduceerd.


Dag 11 »

Dag 11 verblijfsdag in Cusco 3400 m
Ik ben ellendig als ik wakker wordt. Het enige wat ik verdraag is wat droog brood en een kop ongezoete coca thee. Om tien uur is er een rondleiding door de stad, verzorgd door Lars, die ons alle ins en outs van deze stad gaat vertellen. Dit wil ik niet missen en ondanks dat ik mij beroerd voel besluit ik mee te gaan. Het is de moeite waard. Wat waren die Inka's toch meester bouwers. Zonder cement werden de stenen naadloos op elkaar aangesloten.


De Cathedraal op het centrale plein in Cusco Typisch toeristisch.

Een oude vrouw die met haar Lama rond loopt om tegen betaling op de foto te gaan.

(Binnen in de overdekte markthal)
Daarnaast de bouwwerken van de Spanjaarden met hun kathedralen zowat op elke hoek van de straat, maakt dit tot een heel bijzondere stad. Wel erg toeristisch, wat je merkt aan de meer opdringerige mensen/verkopers en de veel hogere prijzen, voor Peruaanse begrippen. Op het einde van de tour krijg ik het weer koud, doe mijn vest aan en ben blij als we weer terug gaan naar het hotel. Daar wordt besloten een dokter te laten komen die constateert dat ik 39,2 koorts heb midden op de dag en samen met de dokter gaan we in een plaatselijke taxi naar de kliniek, waar bloed wordt afgenomen en een ontlasting monster wordt getest. Daaruit blijkt later dat ik aan het uitdrogen ben en dat ik last heb van een parasieten infectie. Met een maaltijd aan pillen gaan we weer terug naar het hotel en besluit ik de hotelkamer niet meer af te komen en via de laptop dit verhaal verder af te maken. Tot zover voor dat 11,
Morgen hoop ik weer iets beter te zijn voor een gravelstuk naar Ollantaytambo.


Dag 12 »

Dag 12 van Cusco naar Ollantytambo.
Vandaag gaan we naar Ollantytambo via de Inca kassen.

Dit is een systeem van ringen geplaatst in een komvormig dal, waarbij gewasveredeling werd toegepast. Door telkens het sterkste gewas een ring hoger aan te planten het volgend seizoen. Het temperatuursverschil tussen boven en beneden bedraagt wel 15 graden. Op die manier werden gewassen hard gemaakt om in het normale klimaat boven de 3500m meter te kunnen overleven. Op weg ernaartoe, komt Annemieke met haar voorwiel in een off-road spoor waar zij haar motor niet meer uit krijgt en met een enorme smak op de grond beland. Zwaar aangeslagen en met slechts een beschadigde knie, beschadigd zelfvertrouwen en spatbord besluit zij de reis weer voort te zetten. Zoals gezegd eerst naar de Inka kassen en daarna naar de zoutpannen. Onderweg bij lokale meisjes nog wat souvenirs gekocht, voor een appel en een ei. En daarna laat in Ollantytambo aangekomen. Waar we intrek nemen in een zeer oud maar knus hotelletje. Vanuit Ollantytambo gaan de meeste mensen naar Machu piccu. Wij gaan dit de volgende dag anders doen. Tijdens het avondeten moet ik de alpacasteak laten staan. Het gekruide vlees is echt teveel voor mijn maag en weer aangeslagen verlaat ik het restaurant om op tijd naar bed te gaan en proberen morgen weer fris van de partij te zijn..




Zoutwinning.

(Meisje met klein kind op de rug wat gaat kijken of er nog wat voor haar te halen is bij het ongeluk)


Dag 13 »

Dag 13 van Ollantytambo naar Santa Theresa en met de trein door naar Agua Calientes aan de voet van Machu Picchu.
Vanuit Ollantytambo een snelle klim omhoog naar ruim 4000 meter en daarna via een off-road jungle traject door een kloof langs diverse afgronden van meer dan 300 meter diep. Wat een geweldig indrukwekkende omgeving is dit. Ooit de Deathroad in Bolivia gezien? nou dit in ongeveer hetzelfde. Indrukwekkend en absoluut geen plaats voor een stommiteit of stuurfoutje. Het is dan ook fijn als we op het eind van de rit allemaal heelhuis in Stanta Theresa staan. Een dorpje in de middle of Nowhere, met nauwelijks voorzieningen. Hier gaan we douchen en laten we onze motorspullen achter. Voorzien van alleen een daypack gaan we met een local busje via een junglepad langs de rivier naar het treinstation waar een oude trein ons naar Agua Calientes brengt. Ook het wachten tussen de Locals op de trein is een belevenis op zich. Langs het spoor staan diverse stalletjes opgesteld, gemaakt van houten palen en afdekzeil, waar frisdrank, snacks en bier wordt verkocht. en tussen de rails liggen de kleurrijke spullen van de Peruanen in hun evenzo kleurrijke doeken. De Locals mogen voor in de trein en alle toeristen gaan achterin. en om 20:00 uur sjokt het treintje het station af. Om hoogte te kunnen winnen in het krappe dal moet hij eerst een kilometer of 2 vooruit, daarna wordt een wissel omgegooid, waarna het treintje achterwaarts naar de volgende wissel, iets hoger sjokt. Daar wordt ook weer een wissel omgegooid en het treintje sjokt weer voorwaarts. En zo zigzaggend kruipt het oude ding omhoog totdat hij voldoende ruimte heeft om z´n weg te vervolgen naar Aqua Calientes, waar wij na aankomst in het hotel inchecken en nog even wat gaan een. Op tijd naar bed want morgen moeten we al om 5 uur klaar staan voor de bus om op tijd op Machu Pucchu te zijn voor de zonsopkomst en de tickets voor de klim naar de heilig berg.

Het interieur van een "wegrestaurantje"


Een leuke doorwading ri. St Theresa


De bergen in brand (waarschijnlijk ivm de aanleg van een nieuwe electriciteits centrale)


Dag 14 »

Dag 14 Machu Picchu en Stanta Theresa.
Op tijd op en om 5:05 AM bij de bus. Met de bus omhoog naar Machu Picchu en daar op de zonsopkomst gewacht die helaas versluiert blijft. Maar wat een indrukwekkende plek is dit toch. Dat mensen dit honderden jaren gelende zonder al te veel werktuigen hebben kunnen bouwen op deze onherbergzame plek. En als je dan ziet hoe van sommige gebouwen de naden op elkaar aansluiten, Dan besef je pas echt wat voor een prestatie dit is geweest.
Om 07:00uur een geocache gevonden, maar hier kan ik mijn travelbug niet in kwijt. Na verder gelopen te hebben over het hele M-P complex en we te horen hebben gekregen dat we pas om 10:00uur de heilige berg op mogen, besluit ik om de geocache buiten het complex te gaan zoeken, welke ik rond 09:45 vind en ik gelukkig mijn travelbug in kwijt kan. Happy traveling dus.
Terug naar boven gesprint (voor zover dat mogelijk is op deze hoogte).
En samen met mijn reisgenoten naar de trappen van de heilige berg gelopen voor nog eens een klim van ruim een uur, met een ander uitzicht op M-P en de plantenrijkdom langs deze berg.
Daarna als een speer naar beneden, waar de rest van de groep op ons zit te wachten in het dorp, want we zullen samen door de jungle terug lopen naar Santa Theresa. Tijdens deze tocht heb ik alleen maar last van buikkramp en moet zowat elke 50 meter even stilstaan om de kramp te laten zakken, maar het maakt de tocht er niet minder mooi om. Terug bij het treinstation van Santa Theresa, houden we enkele taxi´s aan om ons terug te brengen naar het dorp, waar we moe maar voldaan aan komen. Inmiddels zijn we al helemaal lek gestoken door de zandvliegen, je voelt ze niet als ze steken maar als je eenmaal begint te krabben jeukt het als de ziekte. In S-T wordt de groep onderverdeeld in twee "hotelletjes", gaan we nog wat eten en de meesten op tijd naar bed, want morgen wordt weer een gehele off-road dag.

Machu Picchu vanaf het meest klassieke punt gefotografeerd.


Terug langs het spoor door de jungle.


Dag 15 »

Dag 15 Santa Theresa naar Quebrada.
Een heftige off-road dag. Op een pas langs een afgrond ga ik een keer hard neer. Uiteindelijk zal ik die dag er één keer volledig en 4 keer bijna af stuiteren. Ik heb echt mijn dag niet. Kan niet de juiste lijn vinden en het is de hele dag extreem zand happen. Op het eind van de dag komen we na toch in een geweldig mooie omgeving te hebben gereden aan in Quebrada. Een plaatsje van een iets groter formaat, maar waar je van af vraagt, wat moeten die mensen hier eigenlijk? Waar kunnen zij van leven? We strijken neer in een hotel wat nog zou kunnen stammen uit de middeleeuwen. Houten trappetjes, gekookt wordt er op open vuur en om die reden kiert het golfplaten dak van de "keuken" aan alle kanten. Maar wat moet je hier ook met en dak boven je hoofd? Het regent hier toch bijna nooit. Vanuit een naburig winkeltje wordt wat bier aangesleept en terwijl wij ons landingsbiertje houden, kan om de beurt iedereen gaan douchen in de enige twee warme douches die het hotelletje rijk is..
Ook dat heeft wel wat. (Zeker nu ik het zit te typen vanuit een veel luxer hotel)
Na het douche gaan we in het dorp wat eten, waar we voor 60 Sol met 13 man eten, dat is omgerekend iets minder dan 1 euro p.p. incl. drinken.
Dit gaat echt nergens meer over. De soep was prima, de rest ruim minder en de zwerfhonden van het dorp doen er hun voordeel mee.
In het dorp is een feest bezig waar diverse volksdansen worden opgevoerd. Na daar even gekeken te hebben kopen we een fles local rum en een gallon coca cola (2x2,25 ltr) Nadat die rond een uur op 2 zijn leeg gemaakt, gaan we nog even de plaatselijke kroeg in, waar we het om half drie ook wel voor gezien hebben en lichtelijk aangeschoten ons "nest" in duiken. Ik neem nog niet eens de moeite om mijzelf uit te kleden, de kleding die ik aan heb vind ik in ieder geval prettiger, dan te gaan liggen in het bedje dat voor mij klaar staat.
Good night.

Stofhappen....


Kinderen klaar voor de volksdans


Dag 16 »


Dag 16 Quebrada naar Calca
Dit gaat een topdag worden.
Weer de hele dag off-road maar nu veel minder stof happen, door een veel groenere omgeving (echt tropisch), met veel doorwadingen, die de ene keer voorzichtig en de andere keer vol bravoure worden genomen, hetgeen een leuk tafereel oplevert. Rond 13:00 uur komen we aan in Lares, waar we naar de thermaalbaden gaan. Daar blijven we even omdat wij nog een pas over moeten naar calca leidt.
Die pas gaat om 21:00 uur open. We moeten dus tijd verdrijven daar in dat 42 graden heet water. Nou ik kan je vertellen, dat is geen straf daar in zo´n natuurlijke vulkaanspa te liggen. Op tijd gaan we nog naar het dorp toe, waar we even eten en chips, cola, chocoladecake en andere versnaperingen in slaan voor boven op de pas. Even na vijven rijden we uit het dorp weg om het gedeelte tot de afsluiting iig nog in het daglicht te kunnen doen. En daarna is het wachten. Boven op de pas wordt bij Locals die daar in tenten wonen door sommigen thee of koffie gedronken en anderen vermaken zich die drie uur wachten met het zingen van kinderliedjes, André Hazes liedjes en als het eigen repertoire op is gaat de ipod en de stereo van de volgauto aan en wordt er op de pas een heuse disco gehouden. Erg gezellig. Om 21:00 uur is het dan zover. Onze reisleider Lars heeft met de autoriteiten geregeld dat wij als motorrijders als eerste de pas op mogen en Als het hek open gaat zijn we weg. In de afdaling naar Calca kijk ik af en toe achterom en wat ik dan zie is echt geweldig. het lijkt wel een fakkeloptocht tijdens wintersport, achtervolgd worden door honderden lampjes met allemaal ongeveer dezelfde tussenruimte. De auto´s worden tijdens de afdaling vervelend en ongeduldig. wij hebben niet zo¨n goed licht als hun en zien veel minder. Daarbij zijn wij op deze steenslag wegen veel onstabieler en kunnen dus niet als een gek naar beneden. Achter ons horen we dan ook vaker een getoeter van jewelste. Eenmaal beneden heeft André lek gereden, maar hij weigert de rit niet af te maken op de motor en terwijl de motor op de trailer geladen staat en hij boven op de trailer op de motor zit, komt hij zo het dorp in gereden. De plaatselijke politie verbaasd achter latend.
Eind goed al goed en we slapen weer in een enigszins vervallen Spaans/koloniaal hotelletjes wat wel weer erg gezellig is en de landingsbiertjes gaan er dan ook weer grif in.

een van de doorwadingen



De Spa van Lares


Dag 17 »

Dag 17 Calca Puno
Op weg naar een van onze hoogste verblijfsplaatsen. Puno aan Lake Titicaca het hoogst bevaarbare meer ter wereld (heb ik me laten vertellen)
Onderweg zie we het gewone leven zoals het hier al eeuwen is. Mannen achter een ossenploeg, vrouwen en kinderen die de was doen in een beek en de was op de oevers van de beek te drogen leggen en verder nog de tolpoorten van het Inca rijk. Hier wordt ook onze groepsfoto gemaakt. Motoren ervoor, paar kiekjes maken en door want het wordt een lange dag. ruim 400 kilometer. Het landschap wordt leger en leger en na de koffiepauze krijgen we de verrassing. een wegblokkade door vrachtwagenchauffeurs. Met enig onderhandelen en enige moeite mogen wij er toch langs. Onze volgauto moet een andere route gaan zoeken. en ook hij komt uiteindelijk op de plaats van bestemming. Wij gaan echter zonder hem de pas op naar de hoogvlakte waar ook lake titicaca ligt. Wat een leegte wat een ruimte en wat en een schoonheid door dorheid, desolaatheid eenzaamheid en alle termen die je maar kunt verzinnen. Dit is weer net zo genieten als midden in die eerste woestijn. Een lunch bij de locale bevolking, met wederom erg goede soep en we maken het laatste gedeelte van de dagtrip weer vol, waarbij we tanken in een dorp wat aandoet als Bankok in spitsuur. de riksjas, auto´s taxi´s motortaxi´s etc etc vliegen je werkelijk om de oren en ook wij toeteren lustig mee. Rianne en ik hebben beide oudere type motoren die knallen bij het plotseling loslaten van het gas en om beurten knallend, knallen en toeteren wij ons een weg door dit verkeer. Het wordt zelfs zo erg dat we er kompleet melig en balorig van worden. Maar erg leuk is het wel.
In Puno aangekomen zoeken we ons hotel op wat een stuk luxer is dan hetgeen we de laatste dagen hebben gehad in hier nemen we dan ook onze intrek in en gaan na het landingsbiertje en gedoucht te hebben de stad in om te eten. Het is nu 24:00 uur plaatselijke tijd, tijd om naar bed te gaan want morgen loopt om zes uur voor 5 van ons die het Lake Titicaca op gaan de wekker weer af.
Wel ter rusten en tot morgen.
Groetjes John.


Road block


Het landschap onderweg naar Puno

 

 

Dag 18 »

Dag 18 Puno
Vandaag gaat een deel van de groep nog even rijden en een ander deel gaat uitgebreid de eilanden van het Titicacameer bekijken. Ikzelf heb besloten om het Titicacameer op te gaan. Nu ik hier toch ben......
Allereerst worden de drijvende rieteilanden aan de uitgang van de baai van Puno bekeken. Enorm toeristisch maar van oorsprong toch wel interessant hoe de mensen hier vroeger geleefd hebben. Ik geloof er nu geen snars meer van dat er nu nog mensen permanent op deze eilanden verblijven. Hier is het echt te toeristisch voor. Op een ander deel van het meer schijnen nog wel mensen op deze oorspronkelijke manier te leven, maar daar wordt alle toerisme ver vandaan gehouden. Na de rieteilanden varen we door naar een groot eiland, Taquile genaamd, buiten de baai. Van hieruit heb je uitzicht op de werkelijke omvang van het Titcacameer. Als je tegen mij had gezegd dat ik ergens aan zee sta, had ik het ook geloofd. Wat een watermassa, allemaal zoet water en je zit nog op een hoogte van 3800m. Als je erover na gaat denken...... Zoveel water terwijl de omgeving zo enorm dor is. Na op de eilanden te zijn geweest varen we terug naar Puno, waar we uit gaan eten in een van de lonely planet aanbevolen restaurantjes. Echt lekker gegeten.
Daarna nog een afzakkertje genoten in een plaatselijke bar (pisco sour of Mohito) en "op tijd" naar bed.

De drijvende rieteilanden

Het is volgens de gids niet de bedoeling anders dan in de plaatselijke winkeltjes iets te kopen, ivm de zogenaamde coöperaties op het eiland. Maar ik vond deze twee wel wat verdiensten waard.


Het eten. De drankjes zijn niet altijd even smakelijk.....

 

Dag 19 »

Dag 19 van Puno naar Yanque (chivay)
Op tijd ´s ochtends rijden we Puno uit. Een van onze mensen was zijn hotelsleutel kwijt wat nog voor een hele heisa zorgde, maar eenmaal Puno uit loopt het weer lekker. Via de Chaos stad van enkele dagen geleden, rijden we richting hoogste pas van deze reis en gaan door naar Colca Canyon. Onderweg weer de mooie vergezichten, het open weidse landschap, de strakke wind en de kobalt blauwe hemel met een verblindende zon en mooie witte wolkjes. Onderweg wordt het krap met de brandstof. In een klein plaatsje wordt gestopt bij een lokale brandstofhandelaar. Met een metalen schenkkan en een zeeftrechter komt de man naar buiten uit zijn vettige donkere stinkwinkel en vult elke motor met een kannetje benzine. Kwaliteit????
Maar ja wat deert het, de motor loopt erop. In het zelfde dorpje is een markt aan de gang wat weer heerlijke fototafereeltjes op levert en velen van ons zijn dan ook druk in de weer met de camera´s: Plotseling wordt de luidspeaker van de plaatselijke benzinepomp overstemd met een soort van Peruaanse hoempapa muziek en zien we een bruiloftsstoet langs trekken. Als we het dorp verlaten zien we het bruidspaar voor een huis dansen met de gasten onder begeleiding van de hoempapa band. Ik besluit even te stoppen en het tafereeltje op camera vast te leggen. Ik heb zelden een bruidje zo chagrijnig zien kijken. het lijkt wel of ze helemaal niet blij is dat ze trouwt.
Weer op weg geniet ik van het uitzicht en van het prettig snorrende motortje onder mij. Het ding loopt lekker en samen gaan we de 4951m hoge pas op. waar hij het toch wel erg zwaar krijgt. maar hij komt al hijgend boven. Dan door naar beneden naar Chivay en linksaf naar Yanque, waar we inchecken in een eco lodge ressort. Wat een luxe. Dit zijn we deze reis nog niet echt gewend. Na het inchecken rijden in de open laadbak van de volgauto terug naar Chivay, waar we gaan zwemmen/ontspannen in de thermaalbaden van Chivay. Er zijn onplezierigere dingen dan met een pisco sour in 38 graden warm water te hangen. En na anderhalf uur in het water gaan we terug naar de lodge waar we lekker rozig samen aan het avondeten beginnen.
Daarna weer op tijd naar bed, want morgen moeten we vroeg op voor het Condor spotten in Colca Canyon.



Markt onderweg.



De hoogste pas deze reis.

 

Dag 20 »

Dag 20 Yanque naar Arequipa
´s ochtend op tijd op, bagage stapelen in 1 hotelkamer en daarna met lege motor naar het punt in Colca Canyon waar je Condors kunt spotten. Het begint direct buiten het dorp al met een lekker stuk off road rijden. Heerlijk dat gehobbel en zand happen en de prachtige uitzichten op de canyon. Bij aankomst op het uitzichtpunt krijgen we van Lars de tip mee bij de grote steen te gaan zitten omdat ze daar nog wel eens neer willen strijken. Eenmaal bij de grote steen aangekomen, zitten we nog maar net als we de eerste condor al onder ons zien door zweven. Wat een geweldige vogel. Terwijl we zitten te kijken en te wachten komen er al snel meer. En als klap op de vuurpijl gaan die voor ons zitten op de grote steen. Zo´n tien meter van ons vandaan. Dat levert natuurlijk mooie plaatjes op. En na een uurtje vogels gekeken te hebben besluiten we terug te gaan naar de lodge en onderweg nog wat foto´s te maken van de canyon. De terugweg naar de lodge gaat lekker. Een mooi stuk onverhard. Op een recht eind, waar het tempo wat hoger ligt dan normaal, komt plotseling een ezel van rechts uit de struiken gerend. Ik ga vol in de remmen en kan deze ezel nog ontwijken. Terwijl ik met ezel 1 bezig ben komt nummer 2 erachter aan gerend. Het lukt mij niet meer deze nog te ontwijken en raak hem in de flank. Hard ga ik neer. De beide ezels rennen weg en ik krabbel onder de motor uit. Ik heb mijn enkel iets verdraaid en raap snel de motor op. Met een verbogen schakelpedaal en een scheef staand stuur rijd ik verder om een kilometer of twee later weer stil te vallen. Geen brandstof meer. Als Rianne op haar motor langs komt haak ik aan en zo bereiken we beiden de lodge, waar het stuur recht wordt gezet, de schakelpedaal wordt terug gebogen en de tank weer wordt gevuld. De bagage wordt in de volgauto geladen en we gaan via een tankbeurt in Chivay en even wat foto´s van vrouwen die in de plaatselijke beek de was staan te doen, weer de hoge pas over. Daar wandelen we nog even omhoog om zodoende te kunnen zeggen dat we deze vakantie toch nog op 5000m zijn geweest. Van hoogteziekte hebben wij allen bijna geen last gehad. Tijdens de lunchpauze aan de overkant van de pas blijkt dat Lars zijn tas met alle administratie en computer in Yanque is vergeten en dus wordt besloten dat Eduardo met Mariska en de volgauto terug gaan naar Yanque op de spullen daar op te halen. Wij rijden via een snelle weg door naar Arequipa.
Na aankomst van de volgauto in Arequipa, even lekker douchen en dan de stad in om lekker uit te eten. (struisvogel, alpaca en beef. enz. enz.)
echte een super diner.
En daarna moe en voldaan terug naar het hotel.


Condors landend op de steen


Een zandhoos/twister onderweg

El Misty. Achter deze vulkaan ligt Arequipa en is de reis ten einde.

 

Dag 21 »

Dag 21 Arequipa
Vandaag een dagje geshopt in Arequipa en ´s avonds eerst uit eten met Eduardo en daarna lekker de "disco" in tot 04:00 uur. Lekker feestje gebouwd met de hele club.

Terug bij het begin.


Peru het land van de aardappels

 

Dag 22 »

Dag 22 Arequipa Lima?
Wat gaat er vandaag gebeuren. In Spanje wordt gestaakt en daardoor gaan onze vluchten niet op elkaar aansluiten. Terug naar Nederland wordt zoals het er nu uitziet een verhaal van 3 dagen.
Ben benieuwd. Zodra ik terug ben maak ik dit verhaaltje af, ga wat foto´s tussen het verhaal plaatsen en gaan lekker afronden. Op naar de volgende vakantie.
En voor wat betreft motortrails, dat kan ik iedereen die van lekker rijden houdt aanbevelen. Het was Super.

 

 

Dag 23 »

Dag 23
Het vertrek vanuit Arequipa gaat gewoon door zoals gepland. We krijgen er wel een extra stop bij in Lima. Heel erg vinden we dat niet. Ik heb eigenlijk nog geen zin om naar huis te gaan. De groep is gezellig en de vertragingen zien we wel. Uiteindelijk is het als volgt gelopen, we vlogen naar Lima. Daar verbleven we enkele uren, waarin we lekker de stad in zijn gegaan om met Lars, Andre en Marcel te gaan eten. Daarna gingen we nog even terug naar het Hotel. Waar we even hebben geslapen om vervolgens om 03:00 uur te worden opgehaald om met de eerste vlucht vanuit Lima naar Madrid te vliegen. Ook daar hebben we een oponthoud gehad van 6 uur en 's ochtends de eerste vlucht gehad van Madrid naar Amsterdam, waar we op dag 24 aan kwamen. Ik kan je nu uit eigen ervaring vertellen dat zo'n lange reis je echt wel sloopt. Van Maandag 07:00 uur tot Donderdag 24:00 uur met maar 6 uurtjes slaap is echt te weinig.
Nu eerst lekker bij slapen en dan de spelfouten uit het verhaal gaan halen (het valt niet mee om op een buitenlands toetsenbord snel even een verhaal in elkaar te steken). En daarna nog snel wat mooie foto's bij het verhaal gaan plaatsen.
Iedereen bedankt voor de belangstelling.
Het was een fantastische vakantie, die alleen maar zo fantastisch kon zijn door de mensen die er aan mee deden
Bedankt:
-Mariska
-Paul
-Dick
-Wilma
-Annemieke
-Rian
-Marcel
-André
-Goos
-Floris
-Chris
-Lars - reisleider
-Eduardo - begeleider/vraagbaak