Desktop Versie
 
 
Reisverslagen

 

 


Beste Tourders,

Vaak hoorde ik met enige jaloezie de verhalen van anderen aan die weer eens een keertje een ‘echte tocht’ hadden gemaakt. Vogezen en Zwarte woud oké, maar wil je echt sturen dan moet je toch naar de Alpen, werd er dan bij gezegd. Het moest er dus toch een keertje van komen. Maar hoe pak je dat aan? Wat is mijn situatie? In de zomervakantie dan gaan we (zolang het nog kan) met het gezin op pad. Verder moet mijn vrouw niks hebben van motorrijden, dus samen een weekje weg kon ik wel vergeten.
Gelukkig boodt mijn motorblad MOTOPLUS uitkomst. Zij hadden een aantal artikelen gewijd aan de mooiste Alpenpassen. Enkele lezers hadden reeds de wens uitgesproken om een reis te maken waarin minimaal de 10 mooiste passen zouden worden gecombineerd. MOTOPLUS heeft vervolgens het Limburgse bedrijf “THAT Motortours” gevraagd om met dit gegeven een reis te organiseren. Dit resulteerde uiteindelijk in een mooie 8 daagse Alpenreis voor Motopluslezers waarbij de routes als Garmin bestanden werden aangeleverd en de 3 hotels hotels werden gereserveerd. Mijn collega Ruud en ik besloten dit voorjaar om te boeken. De Alpen vuurdoop was een feit...


 

Dag 1 »

Eindelijk was het zover. Zaterdagochtend, 17 september na ‘unne dikke poen’ van Zuzana werd thuis afgereisd. Om 10:00 uur hadden wij, Ruud en ik, afgesproken bij het tankstation bij de autoweg-grensovergang richting Aken. Netjes op tijd vertrokken we met onze volgepakte Vstroms (Ruud een DL1000 en ik een DL650) richting ons eerste Hotel in de buurt van Ulm in Zuid Duitsland. Om ca. 17:00 kwamen we in ons nette hotel aan waar we met een welkomsbiertje door de drie THAT-gidsen hartelijk werden ontvangen. Langzaam maar zeker druppelde de rest van de medereizigers (en de nodige biertjes) naar binnen, 25 rijders en 3 passagiers (de 3 enige vrouwen in het gezelschap). Na het uitstekende diner volgde er een briefing over het verdere verloop van de reis. Het was o.a. (gelukkig) niet de bedoeling om in één grote groep te rijden, wat ik toch al niet van plan was, maar in spontaan gevormde groepen van ‘gelijkgezinden’.  De rest van de avond werd onder het genot van nog enkele biertjes wat geouwehoerd over de motors, pk’s, Nm’s, en km/h en aldoende onstonden groepjes ‘gelijkgezinden’. Een ding was snel duidelijk, het merendeel was in het bezit van motoren van een welbekend Beiers merk met, zoals de eigenaars vol overtuigen lieten weten, veel meer pk’s en Nm’s dan een 650 Vstrompie. Het zou beter zijn dat ik wat later zou vertrekken zodat Die Herrn ongehinderd door konden rijden... 

 

 

Dag 2 »

Miljaar, zondagochtend regende het (zoals verspeld) en niet te zuinig. Er werd vertrokken richting Oostenrijk gekleed in regenpak. Dit zou helaas vandaag niet meer veranderen. Het Oberjoch, Hahntennjoch en het Timmelsjoch werden letterlijk in de stomende regen bedwongen. Ook de rest van de tocht van Merano naar Bolzano (hotel lang zo’n 10 km ten zuiden van Bolzano) werd afgelegd in regenpak. Verder werd de rit bemoeilijkt doordat dit weekend de koeien vanaf de hoog in de bergen gelegen alpenweides via diverse, tijdelijk afgesloten wegen terug werden gedreven naar het dal. Oh ja, Die BMW manschaft heeft effetjes voorop mogen rijden, maar al snel mochten ze kijken naar een langzaam uit hun zichtsveld verdwijnende achterlichten van twee Vstroms. De rest van de week heb ik trouwens niks meer gehoord over pk’s van hun machtige duitse machines....

 

Dag 3 »

Miljaar, Maandagochtend Sjnie! Alles wit!  De stemming was mineur bij de meesten, gisteren regen en nu sneeuw. Het groepje dat wel wilde rijden was sterk uitgedund en bestond uit de 5 Belgen in het gezelschap, 1 gids (Kay) en ik. Na een drie kwartier sjravelen richting zuiden brak de zon door. Ondertussen waren Kay en ik de Belgische collega’s ergens onderweg verloren en kon het gas er goed op. Wat kon dat menneke rijden (op een GS) Wat een fun!! Onbekende klein verscholen bergweggetjes, de één na de andere bocht, weer naar boven, weer naar beneden. Wat rijden betreft de mooiste dag. Ech t een smile van oor tot oor. Terug bij het hotel bleek de rest van de groep, waaronder mijn collega Ruud, zich voornamelijk in het hotel te hebben geammusseerd bij het zwembad, de sauna, in de bar of een bezoek hadden gebracht aan Bolzano.

 

Dag 4 »

Gelukkig, dinsdag begint de dat met een stralend zonnetje. Dit zou trouwens zo blijven voor de rest van de week.  Vandaag staan de Dolomiten en wel, het Sellamassief op het programma. Zoals velen van jullie was ik hier ook al geweest maar dan met de auto. De hele dag reden we door een schitterend besneeuwd landschap bestaande uit grillige kalkformaties, sparrenwouden en glinsterende bergmeertjes. Onder een strak blauwe lucht met een fel schijnend zonnetje werden oa Colle Santa Lucia, Passo Falzarego, Passo Pordoi, Karerpass, Passo Fedaia, etc genomen. Grotere, bredere wegen dan gisteren. Ook drukker, maar toch zeker de moeite waard. Het zou echt geen straf zijn om hier nog eens terug te komen. Oh ja, ’s avonds ontdekte ik in de garage van het hotel dat mijn motorvrienden (het was inmiddels een echt leuk clubje geworden) met die duitse supermotoren stiekem olie gingen bijvullen...

 

Dag 5 »

Woensdag maakten we via meer dan 400 km de oversteek naar Zwitserland. Allereerst rijden we naar Merano via diverse kleine bergweggetjes. Deze kronkelende wegen hebben duidelijk mijn voorkeur boven de bekendere passen. (Helaas waren Ruud en ik in de buurt van Merano getuige van een ongeluk van twee van onze belgische medereizigers. Tijdens het filerijden werd er plots geremd waardoor beiden op elkaar klapten. Beide heren werden direct met loeiende sirene afgevoerd naar het dichts bijzijnde ziekenhuis. Gelukkig bleek achteraf de lichamelijke schade beperkt tot blauwe plekken en wat schrammen. Toch was het einde van de vakantie) Verder was de bekende Stelviopas in verband met de sneeuw van afgelopen maandag nog steeds niet open en moesten we een parallelle pas nemen. Vervolgens via de Oberalppas, de Furkapass en Nufenenpas kwamen we met een ondergaande zon aan bij ons meer dan 300 jaar oude klassiek Hotel Croix d’Or et Poste in Münster, Wallis. Ooit logeerde hier de duitse filosoof en schrijver Wolfgang von Goethe, nu ik. Trouwens, tijdens ons verblijf logeerde hier ook Sebastiaan Labrie, ‘tv-ster’ van SBS6. Hij vertelde dat ie bezig was met het uitwerken en opnemen van een pilot van een nieuw soort reisprogramma. Wie weet zie ik het hotel ooit terug op tv.

 

Dag 6 »

Donderdag stond in het teken van Mediterrane sfeer. Via de Simplonpas en wat minder bekende weggetjes terug naar Italië en wel het Lago Maggiore. Hier is het zomer zoals een zomer hoort te zijn. Na een heerlijke tonijnsalade en een wit wijntje op een van de vele terrassen aan de oever werd het veerpond genomen van de west naar de oostoever van dit meer.  Via de nodige uitdagingen over zg geitepaadjes in de bergen rond het bekende meer bracht Passo dello Novena ons weer in ons hotel in Münster. De temperatuur was nog goed genoeg om ’s avonds nog een uurtje op het terras door te brengen. Trouwens de zwitsers deden zich alle moeite om hun naam als ‘duur vakantieland’ hoog te houden. Een kom soep voor 13 €, koffie vanaf 4€ en een biertje voor 3,50€. Wil je het dus een beetje betaalbaar houden werd je verplicht bier te drinken

 

Dag 7 »

Vrijdag was het weer tijd om via de Grimselpass, Sustenpass, Steingletscher en Pragelpass terug te gaan naar ons eerste Hotel in Ulm. De organisatie was er weer in geslaagd om ook deze laatste dag om te toveren in één groot feest van bochten, slingers  en mooie vergezichten.

Zaterdag rest ons alleen nog de ca 500 km lange terugreis naar Nederland. Dit verliep vlotjes, zonder noemenswaardig oponthoud. Rond 15.30 stond ik weer thuis bij Zuzana op de stoep, weer unne dikke poen net op tijd voor de koffie.

Terugkijkend hebben we een schitterende reis gehad. De Vstroms hebben een topprestatie geleverd, zonder een druppel olieverbruik. Een ding is zeker, dit was de eerste keer, maar zeker niet de laatste keer naar de Alpen. Ook de formule beviel goed,  routes waren samengesteld door ervaren gidsen, hotels waren geregeld voor prijzen waarvoor je dit zelf niet kunt boeken, ’s avonds ouwehoeren met een groep gelijkgezinden welke je onderweg ook geregeld tegenkwam. Hoe ze het doen weet ik niet, maar ook het weer was goed geregeld. En voor de rest was het een week lang rijden en genieten, wel 3300 km lang!!!
En misschien heeft iemand van jullie het al gezien of gelezen. In Motoplus nr 19 stond al een artikel “volle bak plezier” met mooie foto’s over onze mooie reis.