Desktop Versie
 
 
Reisverslagen

 

 

 

Van Grevenbicht naar Grevenbicht, via Bosnië in 14 dagen (2011)

 

Een wat langer rondje dan alleen maar om de kerk. Via 9 landen en weer een stempel in het paspoort tot Mostar in Bosnië gereden en toen weer langzaam naar het noorden.
Op Zaterdagmorgen uitgezwaaid door mijn vrouw Marjolein en richting Schapbach (Zwarte Woud) gereden. In Schapbach was namelijk het Pinksterweekeinde van het MMC georganiseerd. Tot Prüm autoweg. Ook al begint de vakantie na de eerste meters, de noordelijke Ardennen blijven een oord om snel door heen te rijden. Daarna 600 km genieten langs de Moezel, Rijn, vanuit Bingen richting Frankrijk en bij Baden Baden de ongelooflijk mooie B500 op. Ruim 50 km zwieren en draaien voordat de afslag naar de camping kwam.
Op de camping was het rustig. Niemand te zien van het MMC. Zaten al aan de “koffie” op de wei waar de BBQ zou worden gehouden. Tentje opgezet en naar boven geschraveld. Bergop is een km best lang op crocs. De dames en heren uiteindelijk gevonden in een donkere omgebouwde schuur met volop eten en drinken en een heuse tot grill omgebouwde open haard. Dus niemand had het koud. Ook het bedienend personeel niet. Dat kwam trouwens vooral door het vaak opnemen van de bestelling. Na een gezellige avond komt er uiteraard ook weer een tijd van slapen gaan. Terug naar de tent ging makkelijker, omdat er een pendelbusje reed.

 

Na het ritueel van spek met ei om ca 10 uur vertrokken  voor het vervolg van de route. Via de Bodensee naar de  Deutsche Alpen Hochstrasse gereden. Dit is en blijft een mooie route en waarschijnlijk vanwege Pinksteren redelijk druk, maar toch goed te rijden. Uiteindelijk via allerlei Seeën, de skischans van Garmisch Partenkirchen (toen ik nog thuis woonde altijd verplichte kost op 1 januari na het nieuwjaarsconcert in Wenen) het Beierse land bij Kufstein verlaten en het Inntal ingereden. Helaas een groot gedeelte van de de dag in het plastic gereden en ook de tent in de regen opgezet.

De volgende dag weer met mooi weer richting Zillertal en bij Zell am Ziller richting Gerloschpass. Weer een tolweg erbij. Hier kon je een paar jaar geleden nog zonder Mautpoortjes rijden. Een dezer dagen betaal je voor elke molshoop in Oostenrijk tol. Via Zell am See nog wat verder naar het oosten gereden richting Worthersee en hier weer overnacht.
Via Klagenfurt richting Slovenië. Via Ljubljana, een heel indrukwekkende stad, richting Karlovac in Kroatië. Bij de grensovergang door een zeer norskijkende vrouwlijke blonde douane of wat ze ook maar mocht zijn, het hemd van mijn lijf gevraagd. Gezien het grote pistool aan haar riem maar netjes met twee worden gesproken. Met een klap een stempel rijker en weer verder.
In Karlovac zie je nu bijna niets meer van de recente oorlog. Dat was 8 jaar geleden, toen ik hier was, wel anders. Gezien het beperkte aantal campings in Bosnië, althans volgens mijn gegevens, vlak voor de grens bij de Plitvitschmeren overnacht. Hier een nieuw staaltje van het Duitse handdoekje leggen/kuil graven meegemaakt. Ik vond op een mooi plekje een achtergelaten tafel. Niet bij nagedacht. Mijn eigen tafel niet uitgepakt en er wat spullen opgelegd. Kom ik terug van een verkwikkende douche staat daar een Duitser stoom af te blazen. Wat ik wel op zijn plek deed. Uiteindelijk is het toch goed gekomen, maar dan trek je toch wel een rare postzegel, vooral omdat ik het plaatsnummer aan de receptie had doorgegeven en daar geen rode lampen begonnen te branden.

De grens tussen Kroatië en Bosnië ging makkelijker. Wel moeten beloven mijn wisky niet tijdens het rijden te drinken. Hij vertelde niet of het was omdat je twee handen aan het stuur moest houden, of dat vanwege om de alcohol was.
Bosnië is een heel afwisselend land. Glooingen, vergezichten, wilde rivieren, bergen. Voor elk wat wils.. De grote steden moet je gewoon snel door en vergeten, vooral de kuilen en slechte plekken. De Garmin werkte tot net voorbij Bihac nog een beetje. Ik zag de route, dus links, rechts, rechtdoor etc. Echter zonder straten en plaatsnamen. Schijnbaar heb ik niet het juiste abonnement. Vandaar dat ik thuis ook een fatsoenlijke kaart heb gekocht. Op de kaart had ik een mooie route over wat kleinere wegen uitgezet. Echter geen rekening gehouden met het feit dat ze in die gehuchten de namen alleen in het Cyrilisch schrift schrijven. En dan blijkt nadat je het gevoel hebt dat je hopeloos verdwaalt bent, de Garmin toch te helpen.
Ik wist dat ik naar het zuid-oosten moest, dus bij keuzes van wegen niet meer op de kaart gekeken, maar naar de kompasnaald op de Garmin. Uiteindelijk toch weer op de weg uitgekomen waar ik wilde zijn. Gereden door piepkleine gehuchten, mensen op het veld, en allemaal even aardig en zwaaien als ik langs kwam. In Jajce, de oude koningsstad van Bosnië overnacht. Mooie oude stad met een gigantische waterval.  Daarna door een zeer ruig en wild landschap richting Mostar.

Als je Mostar zegt, denkt 80% van de mensen aan de oude stad met die kapot geschoten brug. Het is echter een gigantisch grote haveloze stad, met inderdaad een klein oud centrum.
Vlak bij het oude centrum werd ik aangesproken door een autochtoon op een oude brommer. Had een indrukwekkende legitimatie omhangen. Met foto. Moest hem maar volgen. Had gelijk het gevoel van dat gaat weer geld kosten en ja hoor. Voor het geweldige bedrag van 20 Kuna (Kroatisch in plaats van Bosnisch geld??)  zijnde anderhalve Euro kon ik de BMW onder toezicht parkeren bij een restaurant, waar een consumptie niet verplicht was, maar uiteraard toch genuttigd.  In ieder geval 50m lopen van het oude centrum. Dus lekker dichtbij, want motorlaarzen zijn om te rijden en niet om te wandelen. Wat rondgelopen en vele indrukken verwerkt.

 

Gevraagd door een stel Sloveniërs om een foto van hun te maken en gelijk maar als tegenprestatie een foto van mezelf laten maken.

 Ze wisten al dat ik een Nederlander was, want ze hadden het kenteken op de BMW gezien en ik was de enige die daar met laarzen en een leren motorbroek in de hitte rondliep. Dat zagen ze alleen bij “noordelingen” in die hitte. Uitgelegd dat asfalt ook bij 35 gr c  pijn doet als je valt. Zijn remedie was gewoon niet vallen. Moest ik in één keer weer denken aan de Gendarmerie in Frankrijk en Italië met hun stijf geperste overhemden en broeken in blinkend gepoetste laarzen. Wat mij het meeste is bijgebleven, is het kerkhof in de oude stad. Graven, moslims en christenen door elkaar, met allemaal 1993/94 als sterfdatum. Een grotere aanklacht tegen oorlog kun je je niet voorstellen. Weer terug bij de motor nog een foto gemaakt van de opgestelde motoren.

 

 

 

Kwam er in één keer een man aangelopen die zijn vlag liet zien. Een tijdje met het stel zitten praten. Zij Servisch en ik Engels. Ik had net zo goed Nederlands kunnen praten, want dan hadden we elkaar even  goed/slecht verstaan. Nog wat club spullen van hem gekregen. Een tip voor andere reizigers, neem wat stickers etc. van je club mee om weg te geven. Thuis even hun website bekeken. Je moet er van houden. Voor de liefhebbers, ze geven één dezer dagen een feestje. Zo te zien kun je op het feest je leren pak aanhouden. www.roadflyers.org .

Na Mostar redelijk simpel weer de Kroatisch grens over en langs de kust weer richtng noorden. Een paar mooie campings direct aan zee gevonden. Met diverse pluimages een heerlijk pintje gedronken in de ondergaande zon. Nog op diverse plaatsen geweest waar ik ruim veertig jaar geleden ook met Marjolein ben geweest. Op de weg van Zadar naar Rijeka in zwaar weer terecht gekomen. Een korte maar hevige bui, maar blijvend zware valwinden vanuit de bergen richting kust. Dat de GS wat windgevoelig is vanwege zijn hoogte, is uiteraard bekend, maar nu ging alleen de voorkant aan de zwier. Dat geeft een zeer onbestendig gevoel en onregelmatige hartkloppingen. In een sterke bocht naar links en daardoor lage snelheid werd het pobleem ineens duidelijk. De wind sloeg achter het scherm, waarbij het scherm als zeil fungeerde. Het boog rechtsboven zeker 10 cm naar voren, terwijl het voorwiel ongeveer een meter naar links werd geschoven, uiteraard naar de verkeerde kant van de weg. Slecht voor het hart allemaal. Als ik wil zeilen huur ik wel een boot.

Via Istrië weer naar Slovenië en Italië en hier weer op de Garmin kunnen rijden. Zeker in plaatsen als Triëst e.d. is dit toch wel rustiger rijden. Na Udine weer de Dolomiten in. Hier lag trouwens nog veel sneeuw. Via mooie wegen en passen naar de voet van de Stelvio gereden. Halverwege de Stelvio links de Umbrialpas over, om via de prachtige weg 28 in Zwitserland naar St Moritz te rijden. Hier trouwens het rubbertje weer aangetrokken. Groene berghellingen, dus regelmatig nattigheid. Vanuit Chiavenna gaat het de Splugenpas op. Vlak voor Isola een paar venijnige haarspeldbochten met tunnels en galerijen na elkaar.  Bochten vind ik leuk, maar je moet niet overdrijven. Alhoewel deze pas nog maar kinderspel is met de Passo Gavia op de S300 van Ponte di Legno naar Bormio. Op de meeste plaatsen is de weg daar niet breder dan 2,5m, onoverzichtelijk, en vooral slecht. Verder heel veel motorrijders en fietsers en een verdwaalde camper, waarvan de chauffeur of de kaart of de borden niet kan lezen.
Vlak voor de top van de Splugen een kop koffie gedronken en na 15 min geconstateerd dat de wereld wel erg klein is geworden. Alles potdicht van de mist met een zicht van ca 25 m. De Garmin gebruikt als radar om rare bochten te voorspellen.
Via de passo del Bernardino (ook weer mist) weer richting Bellinzona en hier ging de lichte regen en mist over in een zware bui. ’s Nachts getracteerd op een gigantische onweersbui met een enorme hoeveelheid regen. Ik had het gevoel dat de tent zou bezwijken, maar we zijn droog gebleven. De Gotthard over en hier sloegen op de top de wolken ook alweer naar beneden. Dus ook hier weer een samenspel van mist en laaghangende bewolking. Maakt niet uit, je ziet bij beide fenomenen gewoon niets. De temperatuur zakte tot ca 7 graden tot huiver niveau.
Ik blijf de Gotthard route een zeer indrukwekkende route vinden. Allereerst aan de zuidkant waar je het samenspel ziet van de spoorlijn met zijn keerlussen boven elkaar, de autoweg met zijn kunstwerken  en de rivier die zich daar doorheen baant. Daarna de noordelijke kant waar ik een paar keer tegen de avond heb gereden met de laagstaande zon. Een enorm mooi spel van licht en schaduw tussen de bergen, en dan uiteindelijk het Vierwoudsteden meer. Helaas was er nu weinig licht en veel (wolken)schaduw, maar ondanks dat blijft het indrukwekkend.

Na Zwitserland via het Zwartewoud voornamelijk over de B500 vanaf Landshut naar Baden Baden gereden. Hier de autoweg op, maar gezien de harde wind even een pauze gemaakt, door vanaf Bingen tot Koblenz weer langs de Rijn te rijden. Bij Koblenz weer op de A61 en richting huis. Op vrijdag, na 14 dagen en bijna 5000km de trouwe BMW thuis de oprit opgedraaid.


Weer heel veel mooie herinneringen, indrukken en ontmoetingen rijker.

Henk Boterenbrood