Desktop Versie
 
 
Reisverslagen

 

 


MOTOPLUS ALPENMASTERS

Voor de Alpenmasters moet je verslaafd zijn; verslaafd aan alles wat te maken heeft met “virages, tornanti, kurven, kehren” en aanverwante artikelen, die het leven van motorrijders extreem kunnen veraangenamen. Alleen diehards en bergpasjunkies zijn zo gek om deze stuuruitdaging aan te gaan. Als de adrenaline je naar je hoofd stijgt bij de gedachte aan deze trip, dan zit je goed. Heb je de neiging, om liever vandaag dan morgen, je motorpak aan te trekken en op pad te gaan, wordt je 's nachts badend in het zweet wakker, met het beeld van de 48 hairpins van de Stilfserjoch nog vers op je netvlies? Dan wordt het hoog tijd voor deze groepstherapie: De MOTOPLUS ALPENMASTERS KAN JE ÉCHT HELPEN!

[foto]

Na het lezen hiervan moest ik natuurlijk weer (voor de 3de keer) mee. Het was pas februari maar ik heb me direct aangemeld. Stel je voor dat je te laat bent en niet meer mee kunt…
Na een bevestigingsmail was het wachten dus begonnen.


 

Dag 1 »

1 september: Eindelijk. We verzamelden met 3 man in huize Frijns in Eijsden. Wietse uit Leeuwarden had al een paar uurtjes op de motor doorgebracht toen hij zijn Vstrom bij mij op de oprit parkeerde. Ook Tjabin uit Amersfoort had al een ‘zondagsrit’ met zijn GS achter de kiezen. Wietse, Tjabin en ik kennen elkaar van een eerdere Motoplus Alpenvakanties. Na een kop koffie, een plas  een peuk en een knuffel van Zuzana vertrokken we richting Beaune (F). Volgens Tjabin zouden we grotendeels via de Route du Soleil rijden en alleen de laatste 60 km binnendoor rijden om alvast aan de kleine stuurweggetjes te wennen. Nou het leken wel 600 km binnendoor. Maar uiteindelijk toch goed aangekomen in ons hotel in wijndorp Beaune, waar we de overige 25 passenjunks ontmoette.konden rijden... 

 

Dag 2 »

2 september: Vandaag stond in het teken van het doorkruisen van het middelgebergte de Jura. Een mooie omgeving die mij regelmatig liet denken aan de Eifel. 350 km aan elkaar gebreide  fijne kronkelweggetjes en haast géén verkeer. Dus lekker oefenen voor het echte werk, de Alpen, die in de verte omdoemden en ieder uur dichterbij kwamen. Regelmatig kregen we een schitterende view op de Mont Blanc, hoogste berg in de Alpen. De dag eindige op het zonovergoten terras van ons hotel in Ski dorp Les Saises, niet ver van Albertville.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

In de Jura met op de achtergrond de Alpen

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Napraten en dorst lessen op ons hotelterras

 

Dag 3 »

3 september: Toppertje. Vandaag was het de beurt aan Alpine Giants. Een dag van weer 350 km waar onder andere Col de Méraillet, Cornet de Roselend, Col de l’Iseran, Col du Mollard, Col de la Croix de Fèr, Col du Glandon en Col de la Madeleine  inzaten, enkele hiervan zijn wellicht bekend van de Tour de France. Nog een opmerking over Col du Mollard, een onbekende col, maar kom je ooit in de buurt dan is dit een echte aanrader. Het is een bergweggetje van 10,5 km met evenveel hairpins als de Stelvio (48), maar haast geen ‘kip’ te bespeuren.
Tijdens een van de vele afdalingen ging plotseling mijn kuip heftig heen en weer. Een snelle stop en inspectie leverde op dat van de twee bouten waarmee de kuip vastzit eentje weg was en de ander al ver los zat. Had echt niet meer lang moeten duren, anders was de gehele kuip met instrumentarium eraf geknikkerd. Er wordt gezocht naar een ‘M6 opofferingsbout’, en die werd uiteindelijk gevonden bij de tankbevestiging. De tank werd daarna ‘gezekerd’ met een tierap. Binnen een half uur waren we weer onderweg.
Helaas heeft deze dag toch nog een echt slachtoffer geëist... Een statige haan die midden op de weg liep in een klein bergdorpje schrok dermate van mijn Vstrom (zo lelijk?) dat hij circa 3 meter recht omhoog vloog (ik wist niet dat ze dit konden). Toen de haan 2 tellen later op exact dezelfde plek weer landde kwam motormaatje Tjabin eraan met zijn Duitse tank… In mijn spiegel zag ik alleen nog een wolk van veren. Tja, “Le coq est mort! “

De Alpenmasters

 

 

 

Dag 4 »

4 september: Koffers inpakken en door! Via ruim 400 km aan passen (o.a. Col de Saisses, Col du Pré, Col de Meraillet, Colle San Carlo, Col du Petit St. Bernard, Col du Grand St. Bernard, Champex,  Moosalp en Col de weet ik niet meer allemaal) en een lekkere verse pasta op een terras in Italië naar onze eindbestemming van vandaag, het dorp Münster in het mooie Oberwallis.

Weer de hele dag gereden zonder ook maar één wolkje te zien. Bij de Moosalp werd de route wel meer dan een half uur geblokkeerd door een overstekende stoet van (Spaanse?) koeien. Dus daarna weer flink op het gas om op tijd voor het diner in het hotel aan te komen. Voor de één is deze vorm van reizen wellicht continue stressen en voor de ander (waaronder wij) puur genieten. Oh, wat hebben we het toch goed!

Het mooie Wallis       

 

Dag 5 »

5 september: Dit is geen reis voor vakantievierders. Weer om 8 uur vertrekken met volle bepakking. Vandaag maken we de doorsteek door Zwitserland via Italië naar het dorp Oetz in het gelijknamige bekende dal in Oostenrijk. Deze tocht van maar liefst 450 bochtige km voerde onder andere over Nufenenpass, Tremolastrasse, Gotthardpass, Oberalbpass, Lenzerheidepass, Flüelapass, Noberthöhe, Pillerhöhe, Umbrail en de Stelvio. Voor mij de eerste keer op de bekende Stelvio. Ja, een uitdaging van 48 hairpins, maar wat een drukte, wat een kermis en (veel te) veel GS’en. (Zijn die hier gratis? ). Zelf hou ik meer van mooie snellere ‘doortrekkers’ dan van gas-remmen-gas-remmen tussen de ‘haarspelden’.Maar ieder het zijne.. Door een door onszelf ingebakken extra lusje (Umbrail en Stelvio) kwamen we pas rond half acht in hotel.

Een ‘moetje’ voor motorrijders

 

We zijn weer in Oostenrijk

 

 

Dag 6 »

6 september: De laatste alpendag alweer. Nog een laatste keer genieten van een betoverend mooi landschap voorzien van uitdagend gedrapeerde linten asfalt. Via het Sättele, de Hahntennjoch, het Namlosthal en Oberjoch verlaten we Oostenrijk en rijden naar ons laatste hotel in Ulm. Restte ons nog één laatste en rijkelijk door Bacchus besprenkelde avondmaal.

Wietse, ik en Tjabin (van l naar r)

 

 

Dag 7 »

7 september: Zoals Andre Rieu zijn concerten afsluit eindigt ook deze trip. En nou nao hoes!!
Onderweg, inmiddels weer rijdend onder een wolkenhemel, twijfelde ik nog effe om langs te gaan in Nehren (was het weekend van de Moezeltocht), maar om thuis de goede vrede te bewaren en krediet op te bouwen voor de volgende reis ben ik maar netjes doorgereden. Dus ‘s avonds zat ik doodmoe maar voldaan op de bank naast Zuzana, met flesje Leffe en tuit chips..
En…het afwachten is weer begonnen.

 

 

 

 

 

 

 

Gewoon nog een mooi plaatje.