Desktop Versie
 
 
Reisverslagen

 

 

Beste lezer,
Elke maand kunnen jullie mijn bijdrage aan de Bougie voorin ons clubblad lezen.
Deze keer wil ik jullie in een reisverslag vertellen over de ervaringen van mijn bezoek aan de Mont Ventoux nu twee weken geleden. Een reis verslag niet alleen maar over de prachtige wegen op en rond de witte berg, maar ook een verhaal over een stichting genaamd: Ventoux3. Deze stichting haalt geld op voor het onderzoek van het strijden tegen en het ontstaan van hersentumoren.

 

Het verhaal begint een jaar geleden.
Een voormalig lid van de Maastrichtse Motorclub Peter Bekkers neemt met mij contact op met de vraag of ik interesse heb om in september 2014 mee te doen een rit voor een goed doel.
Ik heb vaker via vrienden en kennissen een verzoek gekregen om mee te doen aan een goed doel en indien mogelijk maak ik dan graag tijd vrij om aan zo’n goed doel mee te werken.
Mijn extra nieuwsgierigheid werd door Peter in eerste instantie gewekt i.v.m. de locatie van deze rit.
Deze locatie was op de Mont Ventoux, gelegen in Zuid Frankrijk op zo’n 1000 km van huis.
De omgeving rond de Mont Ventoux en het berijden van deze berg (er zijn drie routes naar de top) is niet te vergelijken met een ritje door de Ardennen of Eifel.
Op een afstand van 21 tot 27 km beklim je deze berg met geweldig asfalt, beginnend vanaf een hoogte van 300 meter tot aan de top met een hoogte van 1911 meter. Boven op de berg heb je niet alleen een grandioos uitzicht, maar omdat je op bijna 2000 meter bent is het vele graden koeler als in de omgeving er omheen. Twee jaar geleden was ik voor de laatste keer met een aantal vrienden van MMC op bezoek bij deze berg.

Is het onder in de omliggende dorpen 30+ graden, boven op de berg is het dan tussen de 15-18 graden, lekker fris zullen we maar zeggen. Gebrek aan wind is er nooit en daarom voel het vaak koud aan op deze berg. Maar goed, zoals al gezegd was mijn interesse gewekt door Peter en begin van het kalenderjaar werden er vrije dagen aangevraagd en goedgekeurd door mijn werkgever.

 

Het oprichten van de stichting Ventoux3 was drie jaar geleden en het evenement werd dit jaar voor de 3de keer gehouden. De uitdaging voor de deelnemers is om deze prachtige berg 1-2-3 of zelfs 4 keer op een dag te beklimmen met de fiets, step of te rennen, telkens vanuit een andere richting.
Alle deelnemers word gevraagd naast het inschrijfgeld om via sponsering 750 Euro op te halen. Meer is natuurlijk altijd welkom. Vervolgens gaat al het geld van de sponsoren naar het onderzoek tegen hersenkanker. Een ziekte die bijna altijd ongeneselijk is.
Al werd deze sponsorrit pas voor het derde jaar georganiseerd, lijkt het een grote familie.
Deze grote familie heeft een bindingsfactor, namelijk bijna iedereen heeft direct of indirect met deze ziekte te maken. De meeste vrijwilligers zijn familie van patiënten of dierbaren die al heen zijn gegaan. Als je mee doet aan een goed doel is het vaak gezellig, dat was ook deze keer natuurlijk het geval. Maar tijdens dit evenement hoor je persoonlijke verhalen van mensen die familie en/of dierbare vrienden gaan verliezen of al hebben verloren. Het zijn aangrijpende verhalen en dat geeft zo’n evenement een heel speciale sfeer en dankbaar gevoel.


 

De voorbereiding »

Tot nu deze inleiding en weer terug naar begin van het jaar.
Enkele maanden gingen voorbij en het motorseizoen op de MMC-kalender was al begonnen.
Tijdens de Benelux vertelde Ina mij dat ze ergens in september een rit zouden maken voor een goed doel op de Mont Ventoux. Mijn  interesse was natuurlijk weer meteen gewekt, want was het dezelfde rit voor de stichting Ventoux3…. . En Ja hoor niet alleen Peter was in elk geval een bekende tijdens dit evenement, maar John en Ina waren ook van de partij.
Vervolgens gingen weer enkele maanden voorbij. In deze tijd werd een plekje op de camping gereserveerd, aanbetaald en af en toe kwam er een mail met info over de stand van zaken van het evenement op vrijdag 12 september. En zo kwam de datum van vertrek naar Zuid-Frankrijk snel dichterbij.

 

 

Dag 1 »

Dinsdag 10 september, de dag van vertrek naar Zuid-Frankrijk.
De motor opgezadeld met de nodige koffers en tassen om vervolgens op weg te gaan naar Motorhotel “La Mousse” in de Franse Vogezen. Dit is een mooi Motorhotel halverwege de reis naar Zuid-Frankrijk of als uitvalbasis voor meerdere dagen toeren in de Vogezen. Behalve enkele kamers en een slaapzolder is er ook plaats voor enkele tentjes op een veldje naast het hotel. Het Nederlandse echtpaar is zeer gastvrij, gezellig en heeft een eenvoudige maar goede keuken.

 

 

Dus daar in de avond aangekomen stond mijn bedje klaar en na een paar biertjes het bed in. Mijn kilometerteller stond bijna op 500, nog 600 km te gaan.

 

 

Dag 2 »

De volgende morgen rustig naar het ontbijt en vertrek om 10.00u. Dat is de luxe van een gereserveerd bedje. Vele uren later en 600 km verder de aankomst op camping “La Garenne” te Bedoin onder aan de voet van de Mont Ventoux, het was woensdagavond. 20 Minuten na mijn aankomst arriveerden John en Ina. Zij waren met de auto gekomen met de 2 motoren achterop de trailer. Die avond lekker bij de tent gegeten, vervolgens een biertje op het terras van restaurant op de camping gedronken en rond 24.00u naar bed gegaan. De nachttemperatuur is niet meer dan 10 graden, dus kruip je lekker diep in je slaapzak.

 

 

 

Dag 3 »

Donderdagmorgen in alle rust ontbijt en vervolgens tegen de middag op de motor i.v.m. met het “verkennen” van het circuit/parcours van morgen. Voor mij is de berg bekend gebied. Al meerdere keren was ik met vrienden van MMC op bezoek bij camping “Le Moto” te Crest, op zo’n 80 km van de Mont Ventoux. De laatste keer dat ik met de motor boven op de berg stond was toch al twee jaar geleden. Ik wist dus vooraf al hoe mooi deze dagen zouden worden met de motor.

 

Crest 2012

 

En zo was het ook die donderdagmiddag na enkele uren strak sturen op de berg, in een woord : geweldig. Een geheel blauwe lucht maar boven op de berg stond er veel wind bij 14 graden, echt fris dus. Zo ging de eerste middag veel te snel voorbij. Vanaf 18.00u waren we uitgenodigd voor de info avond voor deelnemers, vrijwilligers en motards. Na een uitgebreide info over onze taken als motards, konden we net nog een stukje van de introductie horen. Na al deze info nog pasta gegeten, een paar biertjes gedronken en vervolgens op tijd naar bed want morgen was het vroeg uit bed.

 

Dag 4 »

Vrijdag 12 september, de wekker melde zich om 04.50u, echt een mooie tijd om op te staan tijdens je  vakantie. Nadat we eerst de slagboom op de camping een beetje geholpen hadden om uit de slaapstand te komen, waren we om 05.30u op de verzamelplaats bij een parkeerplaats aan de voet van de Mont Ventoux. Om 06.00u klonk het startsignaal. Zo’n 220 Wielrijders gingen in de pedalen, enkele andere met de step of met de renschoenen. Zoals al eerder verteld was ik al vaker de Mont Ventoux opgereden, maar nooit zo vroeg. Pikdonker en gevolgd door 226 kleine lampjes op de racefietsen. Het aanzicht van deze stoet naar boven geeft een dubbel gevoel. Als eerste een mooi vredig gevoel dat je aan een prachtig evenement meedoet. Maar terwijl de fietsers bijna geluidloos aan je voorbij fietsen denk je ook aan de persoonlijke verhalen die je al hebt gehoord over sommige deelnemers. Want ook zij zullen ondersteund van het familie en vrienden een of meerdere keren de berg vandaag bestijgen.
Halverwege de beklimming is een restaurant maar dat gaat pas om 09.00u open, het is nu 06.30u en 9 graden halverwege de beklimming. Als eerste motard werd mij vervolgens gevraagd om naar de bergtop te rijden om vervolgens de materiaalwagen naar beneden te sturen i.v.m. een deelnemer met een gebroken ketting.

 

Boven aangekomen was ik nog net op tijd om de zonsopgang te zien. Het was een prachtig gezicht, maar veel wind en echt koud. Mijn thermometer op de motor gaf 5,5 graden aan. Brrrrrrrrrrrrrrrrr.
Langzaam kwamen de deelnemers de berg omhoog om vervolgens snel weer de afdaling te maken in de richting van het warmere Malaucéne. Onder in Malaucéne aangekomen kon je zien dat de organisatie goed georganiseerd was. De foerageringslocatie stond klaar voor het ontvangen van de eerste deelnemers. Ik heb er een gesprekje gevoerd met Erik Breukink, want er deed ook een “sterrenteam” mee aan dit mooie evenement en ook zij hebben meerdere keren de berg met hun fietsen beklommen. Langzaam kwamen de eerste deelnemers op de plek aan. Na 21 kilometer afdaling en een kortere of langere rustpauze werden de fietsen omgedraaid om weer aan de 2de klim van de Mont Ventoux te beginnen. Het eerste gedeelte was volbracht.
Na meestal 1,5 tot 2,5 uren stijgen, ging men vervolgens weer afdalen in de richting van Sault. Een afstand van 26 km.
Op de rustplaats in Sault begonnen de verschillen zichtbaar te worden. Vele deelnemers zagen er nog fit uit, andere waren vermoeid en gingen graag op een van de massagetafels bij de masseurs liggen voor een welverdiende massage. De dag/uren gingen voorbij en weer hadden de deelnemers een volgende gedeelte van de rit volbracht.
Ook in Sault waren er op de rustplaats familie en/of vrienden van de deelnemers. Zij waren het die hun familie en/of vrienden een hart onder de riem staken. Of in dit geval een met een virtuele hand in de rug steun gaven. Niet alleen voor hun eigen mensen, maar ook naar alle deelnemers van deze tocht. Tijdens gesprekken met hun kreeg je bijna altijd een persoonlijk verhaal te horen waarom zij aan de tocht meededen. Deze verhalen hebben een diepe indruk op mij gemaakt en zijn dan ook te persoonlijk om met naam hier in dit verslag te vermelden. Je gaat na deze gespreken toch anders kijken naar de deelnemers en misschien wel naar de hele wereld. Zeker naar degene waar men jouw van verteld heeft dat ze soms nog enkele weken voor de tocht heel slecht bericht van hun arts hebben ontvangen. Vaak betreft het mensen in de bloei van hun leven, of  jonge gezinnen met nog kleine kinderen. Er was zelfs een heel team aanwezig om met een jonge man mee te fietsen of als  supporters langs de route om hem aan te moedigen, die wist dat hij binnen een paar maanden niet meer op deze aarde zou zijn. Om vervolgens de Mont Ventoux een keer op te rijden met de fiets. Ja, ik denk dat jullie nu wel begrijpen wat ik hiermee wil vertellen.

Maar alle deelnemers en vrijwilligers willen met deze tocht aangeven dat het belangrijk is om een bepaald doel in je soms korte leven te bereiken.

En hun doel van deze dag is het 1 of meerdere keren beklimmen van deze prachtige berg.
Vanuit Sault gingen de meesten weer onderweg naar hun eindbestemming, namelijk fietsen naar de top van de Mont Ventoux voor de derde keer. Daar dan aangekomen is er alleen nog een afdaling naar het startpunt van de vroeg ochtend in Bedoín. Een select groepje ging vanuit de startplaats nog een vierde keer naar de top van de berg, een geweldige prestatie.
En zo kwam langzaam het einde in zicht van de tocht georganiseerd door de Stichting Ventoux3.
De start was die ochtend om 06.00u en sluitingstijd was rond 18.00u.

 

 

Voor bijna alle deelnemers was de tocht goed verlopen. Alleen voor een van de Ventoux3-deelnemers eindigde de dag niet zo goed. Hij was al tijdens de eerste afdaling naar Malaucéne ten val gekomen met de fiets. Je begrijpt wel dat zo’n fietstruitje niet echt beschermd tegen het asfalt. Later die avond heb ik gezien dat het gelukkig mee viel. Hij had zelf wel veel schaafwonden maar had zich meer zorgen gemaakt over schade aan zijn fiets. De Mont Ventoux is een geweldige berg om op te beklimmen met je fiets, maar tijdens de afdalingen bereik je gemakkelijk gevaarlijke snelheden van boven de 50 km per uur. En op zo’n racefiets zitten echt geen ABS of airbags.

Na afloop op de camping “La Garenne” aangekomen, snel omkleden en gewandeld naar het plein op een andere camping voor de feestavond. En ook nu was het weer zeer gezellig, het eten was eenvoudig maar smaakte goed. Een biertje hadden we allemaal wel verdiend. Tijdens de avond werd het bedrag onthult wat de alle deelnemers, vrijwilligers en sponsoren hadden opgehaald.
Meer dan 303.000 euro, een geweldig bedrag waarmee het onderzoek tegen hersenkanker echt mee verder kan.

 

 

 

Dag 5 »

De avond eindigde niet al te laat, want allemaal  waren we moe van inspanningen van de afgelopen dag. Niet alleen de fietsers die al die klim-kilometers in hun benen hadden, maar ook voor de vrijwilligers en ons motards was het een lange en vermoeiende dag geweest. Ook een dag van emoties.
Zaterdag om 07.30u opgestaan. John en Ina waren al bezig met het afbreken van de tent.
Tent afgebroken, motoren op de trailer, afscheidskussen en uitzwaaien.
Zaterdag was voor mijn een echte rustdag.
Boodschappen doen voor het ontbijt, lekker wandelen in het dorp en een begin maken aan het schrijven van dit reisverslag. In de avond was ik bij Peter en zijn vriendin uitgenodigd op de BBQ, samen met nog 6 andere deelnemers van de tocht.

 

 

Er werd onder genot van een glaasje bier of wijn nog uitgebreid stil gestaan bij de ervaringen van de afgelopen 2 dagen. Allen aanwezigen van de BBQ deden al voor de derde keer mee. Ik was het “groentje“ aan tafel.
Peter had alles goed geregeld. Een mooi terras met prachtig uitzicht op de zonsondergang.
Een zelfs rond 23.00u een mooi vuurwerk in een volgend dorp. Zoals al gezegd, goed gedaan Peter.

 

Dag 6 »

 

Zondag de 14de was rustdag 2.
Hetzelfde ritueel als zaterdag, dus ook weer niets gedaan, heerlijk.
Helaas de race en overwinning van Rossi in Misano gemist.
Maar zoals al veel vaker voorheen gezegd, er zijn belangrijkere zaken in het leven.

Enkele dagen daarna via Motorhotel “La Mousse” in de Franse Vogezen in 2 dagen zo’n kleine 1100 km naar huis gereden.

 

 

Nu ben ik langzaam aan het einde van mijn reisverslag gekomen.
Meestal eindig je reisverslag en een kort overzicht van je ervaring de laatste dagen.
Ik ging op uitnodiging van Peter naar een tocht voor het goede doel op de Mont Ventoux.
Maar de ervaring die ik daar heb gehad draag je voor altijd met je mee.
Het was zo’n mooi ervaring de laatste week. Al die persoonlijke verhalen van mensen over hun ervaringen met hersenkanker. Maar ook de kracht die men samen tijdens zo’n tocht ervaart.
Hersenkanker is net zo als andere vormen van kanker een vreselijke ziekte en eigenlijk bijna altijd fataal. Onderzoeken naar deze ziekte liggen “op de plank”. Wat er nog ontbreekt is geld.
Ventoux3 is een Stichting die met dit mooie evenement geld ophaalt en hiermee het onderzoek tegen hersenkanker steunt. Hopelijk vind men in de toekomst een medicijn tegen de ziekte en helpt hiermee de mensheid. Volgende jaar zal voor de vierde keer het evenement gehouden worden.
Niet iedereen van deze keer zullen dan nog onder ons zijn. Maar degene die dan weer meedoen, zullen dat met dezelfde passie doen als dit jaar. Ik wil de organisatie Ventoux3 bedanken voor het organiseren van dit mooie evenement en Peter bedanken om mij hiervoor uit te nodigen.
Als mijn info goed is zal het vierde evenement op zaterdag 12 september 2015 plaats vinden.
Men is altijd opzoek naar deelnemers, sponsoren, vrijwilligers en dus ook naar motards.
Ik sluit hiermee mijn reisverslag over de Mont Ventoux – Ventoux3 af.
Wil je meer info, kijk dan op hun site :

 

www.ventoux3.nl

 

Groetjes Coen.