Desktop Versie
 
 
Reisverslagen

 

 

 

De Dolomieten stonden in het jaar 2016 op het programma. In tegenstelling tot de vorige  motorvakanties gingen wij, drie motormaten en ondergetekende,  dit jaar niet in september maar in mei op pad.  Een van de niet nader te benoemen maten, we zullen hem voor het gemak mr. T noemen, moet namelijk nu in september met zijn lief vrouwke de huwelijksreis van 25 jaar geleden overdoen. Waarom weten wij niet. Daar horen echte mannen namelijk niet over te praten. Er zal wel iets niet goed zijn gegaan… Of net wel?

 

 

 

Het Plan
Ook het plan was dit jaar anders dan anders. Geen uitgebreide routestudies of lijsten met hotels op internet nagegaan. Nee, we rijden in twee dagen naar het plaatsje Arabba (bij Passo Pordoi). Daar rijden we vervolgens 3 dagen een mooie, deels eerder gereden route, of een route gejat van een of ander wazig forum. Vervolgens rijden we weer in 2 dagen terug naar NL.

 


 

 

Zoals afgesproken kwamen we Zondag 22 mei op een parkeerplaats achter Köln bij elkaar. Op ons gemakske zijn we doorgereden naar het rustige plaatsje Oberjoch, vlak bij de Duits – Oostenrijkse grens.

 

Daar werden de eerste schnitzels en witbiertjes verorbert. Blijkbaar een boekingsfout in ons hotel. Er

waren maar 3 kamers gereserveerd. Er werd voor de kleinste, moi dus, nog een kleine eenpersoonskamer in orde gemaakt. Om het ‘goed’ te maken kwam de cheffin ’s avonds laat nog persoonlijk ein Bierchen ‘langsbrengen’.

 

De volgende regenachtige dag maakten we de oversteek via de oude Brennerpas naar Italië. Bedoeling was om via het Oetztal en het Timmelsjoch te gaan maar de pas was helaas nog dicht met sneeuw. Eenmaal in Italië aangekomen veranderde het weer dramatisch. In de stromende regen kwamen we aan bij ons hotel in Arabba. Gelukkig konden we de motoren parkeren in een grote garage. In het hotel bleken meerdere motorrijders te zijn. Een jong Belgisch koppeltje was niet veel later na ons aangekomen. Zij bleken te zijn getrakteerd op een flinke sneeuwbui met als gevolg een schuivertje. Gelukkig alleen wat blikschaafwonden.

 

 

 

 

De volgende ochtend bleek gelukkig het zonnetje te schijnen. Wel waren de omliggende bergen versierd met een laagje verse sneeuw. Na het ontbijt stond er een ruim 300km lange route in oostelijke richting op het programma, met als verste punt passo del Pura in Friuli. Onderweg sta je regelmatig versteld van de bergdorpjes welke op de meest onlogische plaatsen tegen een berghelling lijken te zijn geplakt. Rare jongens, die italiërs.

 

 

 

 

   

 

 

 

 

 

 

 

 

De tweede rondrit was een 360 km lange rondrit in zuidelijke richting, met als bijzonderheid Passo di Boldo. Hoe bedenk je het? Van veel spaghetti eten krijg je blijkbaar toch kronkels in je hersentjes. Op de terugroute werden ook nog een paar klassiekers zoals passo Rollo en Passo Pordoi aangedaan. Ook vandaag wederom geluk gehad met het weer.

 

De derde rondrit begon met een haast verplicht rondje Sellamassief. Vervolgens werd naar het zuiden afgezakt via onder andere de Karerpas, Passo Lavezè naar de Passo del Manghen, een van onze favorieten! Daar kwamen we trouwens een ‘dame’ tegen die met wel héél aparte motorlaarsjes wel effe wilde poseren voor mijn motor. Zuzana, eh, deze foto heb ik voor Mr F gemaakt hoor.

 

 

 

Tja, het zit er weer op hier in de Dolomieten. Als ik tijd van leven heb kom ik zeker nog (een aantal keren) terug. Mr. T kwam met goed nieuws. Het Timmelsjoch gaat dit weekend open! Dus via de Jaufenpass en Timmelsjoch weer naar Oostenrijk gereden.  Tjonge, wij waren niet de enige die wisten dat de pas open ging. Honderden motorrijders hadden blijkbaar hetzelfde gepland. Op de passen was het gezellig druk. Uiteindelijk kwamen we weer aan in ons hotel in Oberjoch. Deze keer waren er voldoende kamers..

 

 

 

 

 

 

 

Rest ons alleen nog de terugreis naar NL. Wij allen, mr.T, mr.F, mr.W en ondergetekende waren het eens: het was weer geweldig!!